Seica nunha aldea dese concello, ao que Castelao chamaba “campana de pau”, houbo unha vez xentes que acordaron roubar nun mosteiro, pois daquela, eses piadosos establecementos eran dos mellores lugares para procurar fortuna rápida en tempos nos que non había lotarías; e abofé que deberon levar un bo tesouro polos males que trouxo o seu arrapaño. O caso é que o capo dos ladróns enterrou o botín, ao día seguinte apareceu morto e ninguén soubo nunca onde agochou o roubado o condenado, segundo relata o Daniel nun deses contos que titulou “Cousas”. Tamén conta que dende aquela a aldea da banda de truáns sufriu dos peores males, o que fixo que fora coñecida polo alcume de “aldea maldita”, logo de ser abandonada.

 Outros, menos dados ás comedias e faladurías, din que o de “maldita” vén de cando foi da peste negra no século XIV, da que os veciños do lugar foron uns máis entre os millóns das súas vítimas en toda Europa. Eu penso que esta última versión é unha maneira de facer que o conto pareza estar baseado en sucesos máis históricos e científicos, e así, pretendidamente, máis crible para a moda dos tempos de hoxe.

 Ao cabo, a cuestión é que, fora por roubo ou por peste, a aldea segue maldita, porque polo que eu sei ningunha inmobiliaria foi quen de mercar alí ferrados de leira a prezo de ouro cando o do boom inmobiliario.

 De que aldea se trata?

Sabes onde é? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

Hai anos que se publicou un importante traballo referido á prehistoria do Barbanza; o estudo, obra de Cuevillas e Bouza Brey, é ben coñecido por especialistas pero tamén polos amantes da arqueoloxía. Publicado nunha importante revista cultural de primeiro terzo do século pasado o que vos preguntamos é en que día, mes e ano foi publicada a primeira entrega dese estudo sobre o Barbanza. Tamén debedes de dar o título exacto do estudo e da publicación no que foi editado.

Nós xa o sabemos, a ver se vós sodes quen de dar coa respostas correcta.

Sabes CANDO FOI? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

Ben podería ser a pedra do destino esquecida nunha leira por un desnortado escocés logo dunha noite de gaitas e saias, pero o máis seguro é que se trate dun marco, que, coma tódolos marcos de lindeiros do país seguro que ten a propiedade de moverse só, pero que, a diferenza doutros, tamén tivo durante anos a función de pedra de afiar.

A cuestión é acertar en que parroquia dun concello costeiro da península do Barbanza pódese ver esta pedra de afiar comunitaria; parroquia, por certo, que polo seu nombe debe de ser moi pétrea.

Non podemos rematar sen agradecer a Ángeles a foto e o achádego.

Sabes onde é? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

O primeiro gañador é JOSÉ MANUEL ABUÍN MOSQUERA natural do Concello de Rianxo.                         

RESPOSTA CORRECTA:

En 1822 uníronse nun so pobo A Villa do Caramiñal e A Puebla do Dean.

Consulta a pregunta facendo click AQUÍ.

En toda a península do Barbanza a música sempre tivo un lugar destacado na actividade cultural. Os e as intérpretes e creadores/as dos máis diversos estilos sucédense ao longo das xeracións.

Nesta ocasión trataremos sobre un intérprete, compositor e profesor de música de relevo internacional. Foi promotor da orquestra de música popular e de baile máis sobranceira do século pasado en Galicia, para a que compuxo e na que interpretou os primeiros grandes éxitos en galego.

Sabes de quen falamos? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail

Agora que se comeza a falar da unificación de concellos para formar entidades que se poidan xestionar de modo máis axeitado, pode ser momento de lembrar outras agregacións territoriais realizadas noutros tempos. 

Se cadra a unificación máis famosa do Barbanza é a que tivo lugar entre dous territorios, un dependente da igrexa e outro dun señor, para formar un concello.

Se non sabes cal e cando, busca e … “que Google te acompañe…”

Sabes cando foi? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

Disque o atoparon nunha praia e alguén colocouno nun muro; logo, a pedra deixou paso ao ladrillo e a imaxe mantense ata hoxe ao disimulo nun calexo. Outros falan de que formaba parte dun cruceiro que dende un outeiro miraba cara ao mar, pero que algo ou alguén derrubouno e dos restos un compoñedor refixo a figura do Cristo e situouna nese puzzle de pedras que é unha parede de cachotes, ata que o cemento fixo da imaxe de pedra unha illa exótica, por natural, nun artificial mar de progreso.

Sabes onde é? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

PISTAS:

• Naceu a finais do século XIX.
• Escritor e músico.
• Traballou en distintos países de América e de Europa.

FRAGMENTOS:

 - “O conto é un remuíño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz”.

 -  “Frente a los balcones que miran al poniente, y al otro de la ensenada están las venerables cimas del Barbanza. Fue el primer monte que vi de lejos antes de ver otro alguno de cerca y su perfil elegantísimo es para mí como el de un gran poder cuajado de mansedumbre.

Aquellos eran los balcones de las gaviotas y las velas, de los mil cielos claros o terribles que hacen viajar la casa, o la dejan de pronto anclada en el espejo de sus días antiguos”.

 - “Non sei se é o nome ou un alcume. Chámanlle Pampín. Se é nome propiamente, segundo os documentos, é tamén alcume, nome feito por nós, por todos nós… Un nós de moita largueza, no que caben rafegas de vento mareiro, disputas de gaivotas arremuiñadas, escumas e ondas a correr pola area …”

Sabes DE QUEN FALAMOS? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

Noutros tempos, tamén cunha forte crise financeira, pero nese caso principalmente motivada polas políticas da coroa, unha vila da península do Barbanza foi vendida a un banqueiro.

Non se trata que digas de que vila se trata, pero quizais conveña que supoña, se é que non o sabes, cal puido ser. Tampouco precisas concretar o nome, nin a nacionalidade do banqueiro (ó cabo, o capital non ten patria), pero si quen reinaba naquel tempo en España, época na que tanto sol acendeu un imperio cheo de tebras. O caso é que respondas en que ano foi vendida esa vila e deixes o misterio de cal foi, pois iso dirémolo coa resposta completa cando corresponda.

Sabes cando foi? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com

Dende o principio dos tempos as fontes foron lugares de culto pero a que vemos na foto quizais sexa demasiado recente como para que conte cunha dona peiteándose os cabelos louros o día de San Xoán. Fai anos que a xente, especialmente as mulleres con fillas, veñen buscar a súa auga enchendo botellóns de plástico cada vez máis grandes, aínda contando con auga corrente na casa; ou quizais por iso. Mesmo na auga facemos distincións entre a “natural”, a das fontes e a dos pisos, de “cañaría”; moito mellor e máis saborosa a da fonte, disque, e debe de ser certo.

Quizais esas señoras que sempre que me achego por alí están a encher as botellas reutilizadas de auga mineral de litro e medio ou cinco litros son donas motorizadas ao gusto deste tempo e …, quen sabe que feitizos poden chegar a facer se nos poñemos a falar con elas! Eu, coitadiño, sempre quedo á espera da miña quenda nun respectuoso silencio e aproveito para mirar a paisaxe que se abre ao Atlántico, mentres o caño segue a ofrecer o seu bebedizo a quen vai buscalo.

Fixándome na forma da pedra, observo que os ocos debuxan como un trevo, símbolo de fortuna; pode que aí estea a súa maxia, o seu misterio, a súa chamada.

Sabes onde é? Envíanos a túa resposta a:

updbarbanzanoia@hotmail.com